دروازه بان
گفتم: در گروه خودتان چه كاره اي؟
گفت: دروازه بان دلم!
گفتم: اين هم شد كار؟ برو خط حمله.
گفت: فكرم از دروازه مطمئن نيست. دلم يك دروازه است. اگر كنترل نكنم, مي بيني پي درپي گل مي خورم.
گفتم: مثلاً چه گلي؟
گفت: گل گناه, گل هوس, گل غرور, گل دوستيهاي حساب نشده, گل غفلت از آينده و آخرت!
گفتم: چطور است جمع شويم و با ((تيم ابليس)) مسابقه بدهيم؟
گفت: بشرط اينكه خودم دروازه بان باشم. چون مي دانم كه از چه زاويه اي ((توپ گناه)) را به طرف دروازه ي دلها, شوت مي كنند.
گفتم: قبول. ولي از كجا اين تجربه را كسب كرده اي؟
گفت: زاويه ي حمله ي ابليس, ((غفلت)) است و ((غرور)) ,وقتي چراغ ((ياد)) خاموش مي شود, غرور به دشمن ((گرا)) مي دهد, آنگاه گل گناه دروازه ي دل را مي گشايد. شيطان, حريف قدري است. نمي شود آن را دست كم گرفت.
گفتم: پس تو ((خط دفاع)) را بيشتر دوست داري!
گفت: آدم اگر نتواند دفاع خوبي داشته باشد, مهاجم خوبي هم نمي شود.
گفتم: ديگر كدام زاويه را بايد مراقب بود؟
گفت:
خواهي نخوري زتيــم ابــليس شكست بايــد به دفـاع از دل وديــــده نشست
چون شوت شود به سوي دل توپ گناه دروازه دل به روي گناه آن بايد بست
گفتم: دروازه باني هم عجب لذتي دارد!
گفت: به شرط آنكه گل نخوري وحمله ي شيطان را دفع كني. ((جهاد با نفس)) به همين جهت بالاترين مبارزهاست.
